ΠΟΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ;;;

Στη διαδρομή μιας επείγουσας εξωτερικής εργασίας της υπηρεσίας μου την είχα αράξει σε μια σκιάδα στην Αδριανού, απέναντι από το Θησείο, πίνοντας το φραπεδάκι μου με μπόλικα παγάκια, αναλογιζόμενος τι ασήμαντες ήταν οι τότε θυσίες των αρχαίων ημών προγόνων, σε σχέση με των σημερινών εργαζομένων…

Κρυφάκουγα τις κουβέντες της διπλανής νεαρής  παρέας προφασιζόμενος, ότι διάβαζα την τζαμπέ εφημερίδα που βούτηξα στο μετρό στο Μοναστηράκι.

Μιλούσαν για τον Έρωτα και μ ενδιέφεραν σφόδρα οι απόψεις περί αυτού της νέας άφθαρτης ακόμη γενιάς…

-«Είναι στιγμές που χάνομαι στο όραμα του αγοριού μου, νιώθω ότι βυθίζομαι μέσα του κι αυτός μέσα μου, λιώνω και τον μορφοποιώ ίδιο μου στίγμα, ανεξίτηλο στο μυαλό και την ψυχή μου, που ακόμα κι αν αυτός ο δεσμός σπάσει, νιώθω ότι ακόμα θα τον κουβαλάω μέσα μου και θα καθορίζει μελλοντικά τις πράξεις και τη μοίρα μου...  Το μόνο που φοβάμαι είναι η απώλεια αυτού του αισθήματος, το ξεψύχισμα της έξαρσης του…», ομολόγησε μια μελαχρινούλα με μελανούς κύκλους γύρω απ τα αμυγδαλωτά της μάτια.

-«Ο έρωτας είναι προσωπικό βίωμα, δεν σβήνει, είναι έμφυτος της ζωής.
Μονάχα σαν διαπροσωπική επαφή εκπνέει, δύει και τελεύει. Ο έρωτας σαλτάρει από πόθο σε ντέρτι, δεν συναρτάται με πρόσωπα, εμψυχώνει και ψυχώνεται μονάχα από το αθάνατο πάθος της ζωής…», το φιλοσόφησε ένα ξανθούλι μπιμπικιασμένο αγόρι.

-«Ο αληθινός, πεθαίνει βραδέως. Κι ακόμη κι αν "εξασθενίσει" μεστώνει σε Αγάπη.
Και η αγάπη δεν ξεψυχά ποτέ...!», επεσήμανε η άσχημη της παρέας.

-«Αυτές οι μυστικοπαθείς μέθες...
αυτές οι πηγές αγαλλίασης...
αυτές οι αρχές του "παντός"…

Είναι απλώς τα "παιχνιδάκια" μας..
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕΛΑ ΜΑΣ...
...μεταξύ του γνωρίζω ...και του ορίζω... τον εαυτό ΜΟΥ!!!!

Η  "α γ ά π η" ..όπως την εννοούν συνήθως

(η ιδεατή)
αν υπάρχει... (που για μένα δεν...)
είναι ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ!!!!

Ενώ... το...
"εγώ όταν γαμάω δεν καταλαβαίνω Χριστό, καρφάκι δε μου καίγεται¨ 
πιστεύω μας  είναι περισσότερο κατανοητό... και  διαχειρίσιμο...»,  αποφάνθηκε χαμογελαστά το φρικιό της σύναξης.

Αποσύρθηκα σε κοντινό παραδοσιακό καφενεδάκι γνωστού μου Κοζανίτη καφετζή –σιμά Αδριανού και Θησείου με θέα τα ακροπόλια κοτρώνια-, για να ποτίσω με πνεύμα τον φτωχό μου νου, και μετά το πρώτο τσίπουρο με μεζέ τουρσί είπα να κάνω μια μικρή περίληψη του Συμποσίου του Πλάτωνα στον Αριστόδουλο (το ορθόδοξο βαφτιστικό του καφετζή)…

-«Ποιός έρωτας;;;», διερωτήθηκα φωναχτά.

-«Αυτά τα έχουν διεξοδικά συζητήσει σε τσιμπούσια και οι αρχαίοι ημών…

Ο Φαίδρος έλεγε, ότι ο Έρωτας είναι ένας από τις αρχαιότερες θεότητες. Ενώ ένας πιστός φίλος είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Ο Παυσανίας, ότι αφού η Αφροδίτη έχει 2 φύσεις, έτσι και ο Έρωτας την ανθρώπινη και την θεϊκή του.

Ο γιατρός Ερυξίμαχος, τον θεωρούσε σαν μια συγκυρία τεσσάρων ερωτικών δυνάμεων που κατοικούν μέσα στο ανθρώπινο σώμα: την ζέστη, το κρύο, την πίκρα και την γλύκα.

Ο Αριστοφάνης, ότι είναι το ερμαφρόδιτο των σφαιρικών ανθρώπων, που αναζητούν το άλλο τους ήμισυ (κάτι σαν Γινγκ-Γιάνγκ, ας πούμε… ).

Ο Αγάθων διθυραμβεί τον Έρωτα σαν θεό που είναι αιώνια νεαρός, τρυφερός, πανέμορφος, δίκαιος, σώφρων, τολμηρός και σοφός .

 Ο Σωκράτης λέει, ότι δεν ξέρει τίποτα! Η ιέρεια Διοτίμα όμως, του ανέθεσε να μεταφέρει ότι ο έρωτας είναι ένας δαίμονας, που μεσολαβεί μεταξύ των θνητών και των αθανάτων.

Στο τέλος  έρχεται μεθυσμένος ο Αλκιβιάδης, που κλαίγεται, γιατί δεν του κάθισε σαρκικά ο Σωκράτης, αν και τον διέγειρε πνευματικά....»

-«Διάλεξε και πάρε....», λέω στον συμπίνοντα μου με σπονδή στις πέτρες του Θησείου.

-«Ρε τσιμπούσια τότε!!!!  Με ουσία!!!  Και όχι σαν τα σημερινά, μόνο με τουρσί....», συμφώνησε ο Αριστόδουλος κερνώντας ακόμη ένα καραφάκι.

Τέλμα..

Ο βούρκος σ άκρη ξέφωτης οργής

μελαχρινού μα πολυκόσμιου δάσους

μυγών έβριθε πρασινωπών καλοθρεμμένων όμως…

Μια συστάδα τσουκνίδων φρέσκων και εξημμένων

δειλό ποδηλάτη απάντεχε απάνω της να πέσει...

ΑΠΟ...ΣΤΑΣΗ

Από στάση σε στάση

αναπολείς θύμησες

χλοών κοιλάδων

βουνών ομιχλωδών

προσμένοντας να φτάσεις

Κάπως ξαποσταίνεις αγκυλωμένα...

Στην διαδρομή

της νέας αναχώρησης

συναφή τοπία

ίσως και αισθήματα

προσδοκώντας τον σταθμό

Που θα σε καρτεράει μια ελπίδα...

Democracia Real Ya!!!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ.... Ή ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ...

BRAVO!!!

Ravioli di asparagi - (Κατάλοιπα ενθυμήσεων ενός Εγωιστή)

Scrisse-Amo-Visse

Ιδού ο τάφος του Στεντάλ στο κοιμητήριο της Μονμάρτης.

ΕΓΡΑΨΕ, ΑΓΑΠΗΣΕ, ΕΖΗΣΕ …  σημαίνει η επιγραφή στο επιτύμβιο μάρμαρο.

Θυμήθηκα τον συχωρεμένο και τις ιστορίες του, όταν με κάλεσαν συνάδελφοι, να τα πούμε και να τα πιούμε εκτός εργασίας,  σε live style μαγαζί στην Via Enrico Stendhal στο Μιλάνο.

Κι εκεί που έκανα Circle για θέση στάθμευσης στα πλησίον τετράγωνα διαλογιζόμενος την ιεραρχία των λέξεων της επιτάφιας επιγραφής,  - αγαπάς και ζεις για την γραφή σου;;;-, είδα εξαπίνης επί του πεζοδρομίου ελεύθερη θέση διπλού παρκαρίσματος , αν και με απαγορευτική πινακίδα..

Φυσικά δεν ήμουν ο μόνος που την είδα,  και στην αιφνίδια δεξιά στροφή μου με τρακάρισε ελαφρά, ήδη επί του πεζοδρομίου παλιό λευκό Cinquecento…

Κατέβηκε μειδιώντας η νεαρή πλανεύτρα οδηγός του και με κομπλάρισε μ ένα

- «Αν στριμωχτούμε λίγο, θα βολευτούμε..»

- «Μα… το αριστερό πισινό μου φανάρι;;;», διαμαρτύρομαι εγώ…

-«Τα μπροστινά σου νάναι καλά…,   Διογένη…», ξαναμειδίασε η μορφονιά…

Ξεχάστηκα…, με ρώτησε ποιος είμαι, που πάω, τι θέλω… να φάω…,  δεν ήξερα να απαντήσω,  και με κάλεσε για φαγητό στο πλησίον διαμέρισμα της, ως  ξαντίμεμα της ζημιάς, που μου έκανε…

Μικρό αλλά αισθητικά πλουμισμένο το appartamento της και με παρακάλεσε να την βοηθήσω σε σκάρωμα κοινού δείπνου.

-«Θα φάμε Ravioli, υπολείμματα δηλαδή…»,  μου διευκρίνισε.

-«Εγώ την ζύμη κι εσύ την γέμιση!», διέταξε….

Φυσικά δεν ήθελα να επιστρέψω ψυχικά τραυματισμένος από ανεκπλήρωτο έρωτα μιας τυχαίας Μαθίλδης από το Μιλάνο στο Παρίσι και συνεπώς καταδέχτηκα ν ανοίξω το ψυγείο για να συνεισφέρω με κάποια γιόμιση…

Ένα κομματάκι Ricotta, δέκα φυλλαράκια ρόκα, μισό βούτυρο, ένα αυγό, μερικές  ελιές  και 8 κορφές νωπών ασπαράγων υπήρχαν μόνο…

Αφού η πείνα και η πενία τέχνας κατεργάζονται, ανακάτεψα το Ricotta με ψιλοκομμένη ρόκα, 3 πράσινες τριφτές ελιές , το μισό του μισού βούτυρο  με το αυγό και το αλατοπιπέρωσα.

Η εταίρα του μύθου μου είχε φτιάξει εν τω μεταξύ μια ζύμη, που δεν πρόσεξα την συνταγή της, την άφησε να ηρεμίσει, γέμισε 2 bicchieri με κοκκινέλι Τοσκάνης και με καρτερούσε χαλαρά στον καναπέ…

Προσδοκώντας τοσκανικές απολαύσεις σίμωσα δίπλα της να τα τσουγγρίσουμε…

Σύντομα μετά το πρώτο ποτήρι άρχισε να θωπεύει ανέμελα μα ηδονικά το σπαράγγι μου…  και μοιρολατρικά της το επέτρεψα, ηδονιζόμενος  την στύλωση του…

Επιδίωξε να  γευτεί την φρεσκάδα του γήινου σθένους του – μάλλον για aperitivo- … και το κατόρθωσε…

Με τα βίας κατάφερα να της ενθυμίσω το primo και μοναδικό μας πιάτο και με υπέρμετρη προσπάθεια σηκώθηκε να απλώσει την ζύμη…

Την έκοψε σε ομοιόμορφους κύκλους, εναπόθετα ένα κουταλάκι γέμιση μέσα τους εγώ, τα δίπλωνε αυτή και συγκολλούσε το άγγιγμα τους με τις αιχμές πιρουνιού σε μισοφέγγαρα.

Βάλαμε τα κατάλοιπα (Ravioli) με μισή κουταλιά τοματοπολτού να βράσουν για λίγα λεπτά, κι εγώ τσιγάρισα στο υπόλοιπο βούτυρο τους ασπάραγους …

Σερβιριστήκαμε…   περιχύνοντας σταυρωτά το εμπνευσμένο πάθος μας με το καυτό σοτάρισμα …

Πενιχρή, μα γευστικότατη και αισθησιακή τροφή, αφού συμβάλλαμε κατά το δυνατόν και οι δυο…

Δεν επιτρέπεται εδώ να αφηγηθώ….  εξιστορώντας τα επιδόρπια…

Αποζημίωσε την φθορά στο φανάρι του αυτοκίνητου μου

…αλλάζοντας μου τα φώτα….

Ghintang

Νταξ….

Είμαι ας πούμε πλέον παρωχημένης ηλικίας για να ασχολούμαι με μουσικές και χορούς της νέας γενιάς, όπως Heavy Metal, Hip-Hop, Gothic, Hardcore Techno κι όπως αλλιώς τα λένε οι νέοι οπαδοί τους.

Όντας όμως από νεαρής ηλικίας κοσμοπολίτης της  under και όχι της upper class , είχα και έχω επαφές με ανθρώπους καταγόμενους από διαφορετικούς πολιτισμούς με χαρακτήρες μη συγκρίσιμους με τα αρχέτυπα μου.

Κάποτε το κατανόησα και το αποδέχτηκα…

Στο πέρασμα του χρόνου είδα να διαφοροποιείται και η ομογενής  μου νέα γενιά  από τα βιωμένα μου ήθη και έθιμα.

Έχω μερικές φορές συνοδέψει τα παιδιά και ανίψια μου (κι όχι μόνο για το κέρασμα) στις νυχτερινές τους  Club διασκεδάσεις, αλλά  δυστυχώς γι αυτά –μα ευτυχώς για μένα-  δεν είμαι νυχτόβιος και δεν τα πάω τα ορθάδικα…

Η εκκωφαντική μουσική μου ανεβάζει την πίεση,  η ορθοστασία μου πρήζει τις κλειδώσεις των κάτω  μου άκρων και το λίκνισμα νεανικών κορμιών δεν μ  ερεθίζει πλέον πολλά…

Για το Νεπάλ δεν ξέρω και πολλά πράγματα, εκτός του ότι, λέγεται και Ορεινό Βασίλειο, βρίσκεται στα Ιμαλάια (στην κατοικία του χιονιού) κοντά στο Θιβέτ και πρωτεύουσα του είναι το Κατμαντού.

Έτυχε όμως τις μέρες αυτές το καρδουλίνι μου σ ένα Culture event ενός Κολλεγίου κι έβγαζε φωτογραφίες.
Ο χορευτής Θεός της, ο κατσικοπόδαρος Παν, τελικά την παρέσυρε σ ένα νεπαλέζικο ghintang και ιδού το αποτέλεσμα:

 Κρίμα, που δεν ήμουν κι εγώ εκεί, να κατσικοποδαρέψω…

Αναρριχήσεις...

Πράσινο τείχος ψήλωσε

στην όψη της σπηλιάς μου

φούντωσε πάνω σε κορμούς

παλιών θεριάτων πεύκων…

Σκαλώνουνε φθαρτά φυτά

σε ξένα αψηλοκόρμια

μια τύχη τους γυρεύοντας

ήλιο για να τους λάμψει...

Κι ο ήλιος τρέφει τα παλιά

μα θρέφει και τα σκάρτα...

Ταΐζει ανάξιες μνήμες μου

σιτίζει προσμονές μου

αλλά μ΄ αφήνει νηστικό

στην άβυσσο του ονείρου