Η ΕΛΛΑΔΑ του 2011.... !!!

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΝΗΜΑ!!!

(Χωρίς άλλα σχόλια, αν και θα μπορούσα να κάνω αρκετά...)

ΠΑΝΤΩΣ ΠΟΛΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΩ, ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ ΜΕΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!!

«Η Τράπεζα της Ελλάδος, Κεντρική Τράπεζα της χώρας, ιδρύθηκε με το ν.3424/7.12.1927 (ΦΕΚ Α΄298) με τον οποίο επικυρώθηκε η σύμβαση μεταξύ του Eλληνικού Δημοσίου και της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος «Περί παραιτήσεως της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος από του προνομίου εκδόσεως τραπεζικών γραμματίων και περί συστάσεως νέας τραπέζης υπό την επωνυμίαν “Τράπεζα της Ελλάδος”» σε εκτέλεση του από 15.9.1927 Πρωτοκόλλου της Γενεύης, οι όροι του οποίου εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. 

[Απόσπασμα από την έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος «Τα πρώτα πενήντα χρόνια της Τραπέζης της Ελλάδος 1928-1978», Αθήνα 1978] 

«… Κατά το άρθρο 1 του Καταστατικού, η νέα τράπεζα είναι ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία Τράπεζα της Ελλάδος και με έδρα την Αθήνα. … Τα άρθρα 8,9 και 10 του Καταστατικού ρύθμισαν ως εξής τα σχετικά με την κεφαλαιοδότηση του ιδρύματος: Το μετοχικό του κεφάλαιο ορίστηκε σε 400.000.000 δραχμές κατανεμημένες σε 80.000 μετοχές αξίας 5.000 δραχμών. Το κατέβαλε η Εθνική Τράπεζα, η οποία το ανέλαβε ολόκληρο σύμφωνα με του όρους του άρθρου 2 της σχετικής συμβάσεώς της με το Ελληνικό Δημόσιο. Η Εθνική Τράπεζα εξέδωσε αργότερα αυτό το κεφάλαιο σε δημόσια εγγραφή, με δικαίωμα προτιμήσεως για τους δικούς της μετόχους σε αναλογία δύο μετοχών της Εθνικής προς μία μετοχή της Τραπέζης της Ελλάδος. Η έκδοση του πρώτου τμήματος του κεφαλαίου έγινε σε τιμή 5.000 δρχ. κατά μετοχή, ενώ του δεύτερου και του τρίτου σε τιμή 7.500 δραχμές. Τη διαφορά τη μοιράστηκαν η Εθνική Τράπεζα και το Ελληνικό Δημόσιο…» 

Οι μετοχές της Τράπεζας της Ελλάδος είναι ονομαστικές και εισηγμένες στην Χρηματιστήριο Αθηνών Α.Ε. από 12 Ιουνίου 1930. 

Σήμερα, κατόπιν διαδοχικών αυξήσεων, το μετοχικό κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδος ανέρχεται σε €111.243.361,60 διαιρούμενο σε 19.864.886 μετοχές ονομαστικής αξίας €5,60 εκάστη και το πλήθος των μετόχων της ανέρχεται περίπου σε 19.000.»

«Το Καταστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος περιέχεται, ως Παράρτημα IV, στο Πρωτόκολλο, του οποίου οι όροι ενεκρίθησαν από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών, «Περί εγκρίσεως της εκδόσεως δανείου Λιρών Στερλινών 9.000.000», και το οποίο υπεγράφη από την Ελληνική Κυβέρνηση στη Γενεύη την 15 Σεπτεμβρίου 1927.»

http://www.bankofgreece.gr/BoGDocuments/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%88%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7_%CE%98.pdf

ΑΙΣΧΙΝΗΣ, ΚΑΤΑ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ

(Χωρίς άλλα λόγια...)

«…Στα περασμένα χρόνια λοιπόν μερικοί άρχοντες, οι οποίοι αναλάμβαναν τα πιο μεγάλα αξιώματα και διαχειρίζονταν τα δημόσια έσοδα και οι οποίοι δωροδοκούνταν σε κάθε μια απ' τις περιπτώσεις αυτές, παίρνοντας με το μέρος τους τους ρήτορες της βουλής και του δήμου, πολύ πριν τελειώση ο χρόνος της αρχής που διαχειρίζονταν, κατόρθωναν να εξασφαλίσουν ευνοϊκές προϋποθέσεις για τη λογοδοσία τους με τιμητικά ψηφίσματα κι επαίνους, ώστε την ώρα που λογοδοτούσαν για τη διαχείριση της αρχής που ανάλαβαν να βρίσκονται σε μεγάλη αμηχανία όσοι ήθελαν να τους κατηγορήσουν και πολύ περισσότερο οι δικαστές. Γι' αυτό πολλοί απ' αυτούς που ήσαν υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν, αν και πιάνονταν επ' αυτοφώρω να κλέβουν τα χρήματα του δημοσίου, γλύτωναν απ' τα δικαστήρια, και πολύ φυσικά. Γιατί, νομίζω, οι δικαστές θεωρούσαν ντροπή να φανή ο ίδιος άνδρας, στην ίδια πόλη, ίσως μάλιστα και στον ίδιο χρόνο, ότι προ ολίγου ανακηρύχθηκε στους θεατρικούς αγώνες πως στεφανώθηκε απ' το δήμο με χρυσό στεφάνι ένεκα της αρετής του και της δικαιοσύνης του και ύστερ' από λίγο ο ίδιος αυτός άνδρας να φανή ότι βγαίνει απ' το δικαστήριο ύστερ' απ' τη λογοδοσία του καταδικασμένος για κλοπή δημοσίων χρημάτων. Αναγκάζονταν λοιπόν οι δικαστές να ψηφίσουν όχι για να καταδικάσουν το έγκλημα που εδίκαζαν εκείνη τη στιγμή, αλλά για να μη ντροπιάσουν το δήμο…»

(Μτφρ. Κ. Αργύρης)

Μαζί το φάγαμε!!!

Γιά την νεολαία...

Από συνέντευξη του Stéphane Hessel:

Ποια είναι τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η νεολαία σήμερα;
Ο σημερινός κόσμος είναι γεμάτος κινδύνους για τη νεολαία. Οι αμφισβητήσεις των δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολο να ανιχνευτούν πια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τότε που ανήκα κι εγώ στη νεολαία, βρισκόμασταν αντιμέτωποι μ’ έναν ορατό εχθρό. Και η επόμενη γενιά είχε να αντιμετωπίσει ορατές αμφισβητήσεις: άρση του αποικιακού καθεστώτος, ολοκληρωτισμός, απαρτχάιντ… Σήμερα ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η βία είναι ακόμα παρούσα. Πρέπει, όμως, να λάβουμε υπόψη την απειλή του καπιταλισμού όπως αυτός εφαρμόζεται σήμερα. Η νεολαία πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα που υπάρχει ν’ αντισταθεί ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση των εργαζομένων από τους έχοντες. Τέλος, υπάρχει μία ακόμα αμφισβήτηση: η επιδείνωση του πλανήτη μας. Αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, σε 50 χρόνια μπορεί να μην είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο.

Ποιες είναι οι συνέπειες των προβλημάτων της νεολαίας;
Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλουν ορισμένες συμπεριφορές, που είναι μάλιστα αντίθετες με τις Διακηρύξεις και τις Συνθήκες των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα φυλετικές, θρησκευτικές ή φτωχές μειονότητες παραμελούνται από την κυβέρνηση στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Αυτή είναι απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στη νεολαία που έχει γαλουχηθεί με τη Διακήρυξη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κρύβουν πολλούς κινδύνους οι επιλογές που κάνουν οι κυβερνήσεις προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία ή να έχουν προνομιούχες σχέσεις με τους κεφαλαιοκράτες.

Θεωρείτε απαραίτητη τη δημιουργία Χάρτας Δικαιωμάτων Νεολαίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο;
Από το 1989 έχει ψηφιστεί η Συνθήκη Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού, ωστόσο δεν υπάρχει καμία για τη νεολαία. Η προστασία της νεολαίας πρέπει να κατοχυρωθεί από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς. Το ερώτημα είναι τι θα περιλαμβάνει. Σήμερα η πλειοψηφία των νέων σπουδάζει. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις αμελούν ότι παιδεία δεν σημαίνει απλώς μετάδοση της γνώσης, αλλά και της ηθικής και των κοινωνικών αξιών.

Είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της δυνατότητας των νέων για μια ανεξάρτητη ζωή;
Έχουμε την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που θα επιτρέπουν την υλική ανεξαρτησία των νέων. Οι μακροχρόνιες σπουδές και η υψηλή ανεργία των νέων, ωστόσο, αποτελούν εμπόδιο. Οι κυβερνήσεις παραμένουν αδιάφορες στα αιτήματα των φοιτητικών συλλόγων και των νεολαιίστικων οργανώσεων.

Θεωρείτε ότι δίνεται χώρος συμμετοχής στη νεολαία στα κέντρα λήψης αποφάσεων σ’ εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο; 
Η αποπολιτικοποίηση της νεολαίας σήμερα είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Οι νέοι δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην πολιτική. Δεν πρέπει να πειστούν ότι η πολιτική είναι άχρηστη. Όποιος εμπλέκεται με την πολιτική -φοιτητικοί σύλλογοι ή κόμματα- δεν σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τα προσωπικά του συμφέροντα και ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το όραμά του για ένα καλύτερο μέλλον. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο κρίσιμες πολιτικές περίοδοι ήταν εκείνες που οι νέοι και νέες αναλάμβαναν σημαντικές ευθύνες. Μόνο η νεολαία μπορεί να φέρει την ελπίδα. Οι νέοι άνθρωποι που αγωνίζονται σήμερα θα αποτελέσουν τα καλύτερα στοιχεία της αυριανής κοινωνίας.

Γιατί να εμπλακούν οι νέοι με την πολιτική;
Η γενιά μου έμαθε τη λέξη «αντίσταση», λόγω της κατοχής. Πιστεύω ότι η λέξη αυτή έχει την ίδια αξία και για τη σημερινή νεολαία. Η μεγαλύτερη νίκη, που μπορεί να πετύχει, είναι να μάθει να αγωνίζεται ενάντια σ’ ό,τι την προσβάλλει και να μάθει να οργανώνεται και να αντιστέκεται. Θα πρέπει, επίσης, να μάθουν τη διαφορά του νόμου και της νομιμότητας. Πολλές φορές ο νόμος κρύβει μέσα του οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η ανυπακοή σε αυτούς τους νόμους μπορεί να έχει την αστική νομιμότητα. Η νεολαία σήμερα έχει ένα ισχυρό εργαλείο, που εμείς δεν είχαμε: το διαδίκτυο, που διευκολύνει την οργάνωση εθνικών, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δικτύων αντίστασης.

Ποια η διαφορά της συμμετοχής της σημερινής νεολαίας στη πολιτική ζωή, με τη δική σας γενιά;
Μέχρι τα 20 μας δεν είχαμε καμία πολιτική συμμετοχή, πέρα των μαχών που δίναμε στο δρόμο, οι αριστεροί απέναντι στους δεξιούς. Η κατανόηση των πολιτικών προβλημάτων σήμερα γίνεται σε πιο μικρή ηλικία και αυτό είναι κάτι ελπιδοφόρο, γιατί έτσι η νεολαία μπορεί να καταφέρει περισσότερες ανατροπές. Όποτε μιλάω σε αμφιθέατρα, λέω στους φοιτητές: «Το πρώτο που πρέπει να καταλάβετε είναι τι σας εξεγείρει. Τι βρίσκετε δυσβάσταχτο στη ζωή σας, τη ζωή των φίλων σας, της οικογένειάς σας και των συνανθρώπων σας». Εκεί θα βρουν τις πρώτες πηγές για τα προβλήματα των πολιτών. Οι νέοι έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι από κάποια ηλικία και μετά. Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουν όσο πιο νωρίς γίνεται την αναγκαιότητα της πολιτικοποίησής τους.

Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι σας για το μέλλον; 
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι η οικολογική καταστροφή. Ωστόσο δεν υποτιμώ την αναγκαιότητα αποδοχής των πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να συνυπάρχουν με όλους.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες σας; 
Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον, σήμερα που έχουμε τη γνώση για την εξέλιξη του ανθρώπου και για τη δημιουργία των ιδεών… Έτσι μπορούμε να χτίσουμε έναν περισσότερο αρμονικό κόσμο. Η αναζήτηση της αρμονίας μπορεί να βρεθεί στη νεολαία που είναι άγρυπνος φρουρός των δικαιωμάτων.

Τι μήνυμα στέλνετε στους νέους ανθρώπους;
Εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!

Μετάφραση - απόδοση από τα αγγλικά και τα γαλλικά: Ιωάννα Δρόσου για την Εποχή.

Βιογραφικά και έργα του εδώ:

http://en.wikipedia.org/wiki/St%C3%A9phane_Hessel

ΠΟΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ;;;

Στη διαδρομή μιας επείγουσας εξωτερικής εργασίας της υπηρεσίας μου την είχα αράξει σε μια σκιάδα στην Αδριανού, απέναντι από το Θησείο, πίνοντας το φραπεδάκι μου με μπόλικα παγάκια, αναλογιζόμενος τι ασήμαντες ήταν οι τότε θυσίες των αρχαίων ημών προγόνων, σε σχέση με των σημερινών εργαζομένων…

Κρυφάκουγα τις κουβέντες της διπλανής νεαρής  παρέας προφασιζόμενος, ότι διάβαζα την τζαμπέ εφημερίδα που βούτηξα στο μετρό στο Μοναστηράκι.

Μιλούσαν για τον Έρωτα και μ ενδιέφεραν σφόδρα οι απόψεις περί αυτού της νέας άφθαρτης ακόμη γενιάς…

-«Είναι στιγμές που χάνομαι στο όραμα του αγοριού μου, νιώθω ότι βυθίζομαι μέσα του κι αυτός μέσα μου, λιώνω και τον μορφοποιώ ίδιο μου στίγμα, ανεξίτηλο στο μυαλό και την ψυχή μου, που ακόμα κι αν αυτός ο δεσμός σπάσει, νιώθω ότι ακόμα θα τον κουβαλάω μέσα μου και θα καθορίζει μελλοντικά τις πράξεις και τη μοίρα μου...  Το μόνο που φοβάμαι είναι η απώλεια αυτού του αισθήματος, το ξεψύχισμα της έξαρσης του…», ομολόγησε μια μελαχρινούλα με μελανούς κύκλους γύρω απ τα αμυγδαλωτά της μάτια.

-«Ο έρωτας είναι προσωπικό βίωμα, δεν σβήνει, είναι έμφυτος της ζωής.
Μονάχα σαν διαπροσωπική επαφή εκπνέει, δύει και τελεύει. Ο έρωτας σαλτάρει από πόθο σε ντέρτι, δεν συναρτάται με πρόσωπα, εμψυχώνει και ψυχώνεται μονάχα από το αθάνατο πάθος της ζωής…», το φιλοσόφησε ένα ξανθούλι μπιμπικιασμένο αγόρι.

-«Ο αληθινός, πεθαίνει βραδέως. Κι ακόμη κι αν "εξασθενίσει" μεστώνει σε Αγάπη.
Και η αγάπη δεν ξεψυχά ποτέ...!», επεσήμανε η άσχημη της παρέας.

-«Αυτές οι μυστικοπαθείς μέθες...
αυτές οι πηγές αγαλλίασης...
αυτές οι αρχές του "παντός"…

Είναι απλώς τα "παιχνιδάκια" μας..
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕΛΑ ΜΑΣ...
...μεταξύ του γνωρίζω ...και του ορίζω... τον εαυτό ΜΟΥ!!!!

Η  "α γ ά π η" ..όπως την εννοούν συνήθως

(η ιδεατή)
αν υπάρχει... (που για μένα δεν...)
είναι ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ!!!!

Ενώ... το...
"εγώ όταν γαμάω δεν καταλαβαίνω Χριστό, καρφάκι δε μου καίγεται¨ 
πιστεύω μας  είναι περισσότερο κατανοητό... και  διαχειρίσιμο...»,  αποφάνθηκε χαμογελαστά το φρικιό της σύναξης.

Αποσύρθηκα σε κοντινό παραδοσιακό καφενεδάκι γνωστού μου Κοζανίτη καφετζή –σιμά Αδριανού και Θησείου με θέα τα ακροπόλια κοτρώνια-, για να ποτίσω με πνεύμα τον φτωχό μου νου, και μετά το πρώτο τσίπουρο με μεζέ τουρσί είπα να κάνω μια μικρή περίληψη του Συμποσίου του Πλάτωνα στον Αριστόδουλο (το ορθόδοξο βαφτιστικό του καφετζή)…

-«Ποιός έρωτας;;;», διερωτήθηκα φωναχτά.

-«Αυτά τα έχουν διεξοδικά συζητήσει σε τσιμπούσια και οι αρχαίοι ημών…

Ο Φαίδρος έλεγε, ότι ο Έρωτας είναι ένας από τις αρχαιότερες θεότητες. Ενώ ένας πιστός φίλος είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Ο Παυσανίας, ότι αφού η Αφροδίτη έχει 2 φύσεις, έτσι και ο Έρωτας την ανθρώπινη και την θεϊκή του.

Ο γιατρός Ερυξίμαχος, τον θεωρούσε σαν μια συγκυρία τεσσάρων ερωτικών δυνάμεων που κατοικούν μέσα στο ανθρώπινο σώμα: την ζέστη, το κρύο, την πίκρα και την γλύκα.

Ο Αριστοφάνης, ότι είναι το ερμαφρόδιτο των σφαιρικών ανθρώπων, που αναζητούν το άλλο τους ήμισυ (κάτι σαν Γινγκ-Γιάνγκ, ας πούμε… ).

Ο Αγάθων διθυραμβεί τον Έρωτα σαν θεό που είναι αιώνια νεαρός, τρυφερός, πανέμορφος, δίκαιος, σώφρων, τολμηρός και σοφός .

 Ο Σωκράτης λέει, ότι δεν ξέρει τίποτα! Η ιέρεια Διοτίμα όμως, του ανέθεσε να μεταφέρει ότι ο έρωτας είναι ένας δαίμονας, που μεσολαβεί μεταξύ των θνητών και των αθανάτων.

Στο τέλος  έρχεται μεθυσμένος ο Αλκιβιάδης, που κλαίγεται, γιατί δεν του κάθισε σαρκικά ο Σωκράτης, αν και τον διέγειρε πνευματικά....»

-«Διάλεξε και πάρε....», λέω στον συμπίνοντα μου με σπονδή στις πέτρες του Θησείου.

-«Ρε τσιμπούσια τότε!!!!  Με ουσία!!!  Και όχι σαν τα σημερινά, μόνο με τουρσί....», συμφώνησε ο Αριστόδουλος κερνώντας ακόμη ένα καραφάκι.

O Geronimo ΖΕΙ... και ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ....

( Μήπως  μακάρισαν τον λάθος θεοκράτη;;; ) 

ΘΟΥ ΒΟΥ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.....

Αντικαπνιστικά….

Ένας μικροεπαγγελματίας είμαι και προσπαθώ να επιβιώσω εγώ και η φαμελιά μου με προσωπική εργασία και χάρη, κι όχι όπως οι άλλοι οι κοπρίτες οι τραπεζίτες, που τους καταθέτουν 10 με 1,5 επιτόκιο κι αυτοί δανείζουν από τα λεφτά αυτά 100 με 4,5 % .

Ο καθένας φυσικά στην δουλειά του, ο τσαγκάρης με τις σόλες του και να μην μπλέκουμε τα μπούτια μας σε ξένα κρεβάτια… , αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω δημόσια και γραπτώς το δίκαιο (κατά την άποψη μου) μένος μου ενάντια στα αντικαπνιστικά μέτρα.

Ιδού λοιπόν το ιστορικό του βουρλίσματος μου, και διαθέτω μαρτυρίες και ντοκουμέντα , που μπορεί ο κάθε καλοπροαίρετος να τα ελέγξει και να σχηματίσει ιδία γνώμη:

Δούλεψα ξενιτεμένος 10 χρόνια Γερμανία μεριά -2 χρόνια λάντζα και μόλις ψέλιζα μερικά ψευτογερμανικά  γκαρσόνι- κι αφού έμαθα τα μυστικά της νύχτας κατακυριεύτηκα από αμέριστο νόστο και σκεφτόμενος, ότι η νυξ διαρκεί περισσότερο  στην πατρίδα, επέστρεψα στα πάτρια εδάφη με κομπόδεμα από υπερωρίες, πουρμπουάρ κλπ. μη εδώ κατονομαζόμενα…

Αγόρασα στην Ασκληπιού –τον κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας του νομού- τον αέρα ενός ψιλικατζίδικου που μπατίρισε, μιας και οι μοντέρνες Ελληνίδες ξέχασαν  να μπαλώνουν και να μαντάρουν (για ρούχα μιλώ…  για τα άλλα ξέρουν και παραφέρουν)…

1,5 εκ. αέρα πλέρωσα (σε Δρχ. τότε) για 7χ12 μαγαζί,  μα το έκανα ευρωπαϊκό κουκλάκι με 7 τραπέζια ισόγειο, 5 ανώγειο, κουζινικά και WC υπόγειο…

Προεκλογικά στις δημοτικές εκλογές υποστήριξα το κουνιαδάκι μου 3^ου βαθμού, τον Μιχάλη, κι όταν αυτός εκλέχτηκε Δήμαρχος με τις ευλογίες του δημοκρατικού κοινού κι όλων των άλλων Αγίων, εγώ εξασφάλισα άδεια για πέργκολα προ του καταστήματος μου 15χ7 (12 τραπεζάκια έξω δλδ.) χειμερινή και θερινή…

Από τις 10 το πρωί, που άνοιγε, μέχρι τις 2 το μεσημέρι η πέργκολα ήταν γεμάτη από αργόσχολους υπάλληλους, συνταξιούχους και φοιτητές, που έπιναν έναν μονάχα βαρύ- ή ημίγλυκο κι έκαναν τα κοινωνικά τους σχόλια για τους περνοδιαβαίνοντες  μέχρι να ξεκουμπιστούν, να παν να μπουκώσουν σπίτι τους και να ξεκουραστούν από τις πρωινές τους κοινωνικοκριτικές ασχολίες… Φυσικά η κατανάλωση των πρωινών θαμώνων δεν επέφερε κέρδος, άλλα διαφήμιση για την δημοτικότητα του μαγαζιού.

Μετά τις επόμενες δημοτικές εκλογές, που ξανακέρδισε το κουνιαδάκι μου ο Μιχάλης, πήρα άδεια λειτουργίας του καταστήματος μέχρι της τρίτης πρωινής.  Προσέλαβα και 3  Ουκρανές DJ για πίσω από την μπάρα κι εκεί να δεις σφηνάκια που κέρναγαν ο φίλος μου Λάκης ο ξυλογλύπτης τέμπλων  και το φιλαράκι μου ο Χρήστος ο πολιτευτής, όταν χόρευαν τα τσιφτετέλια και τα ζεϊμπέκικα τους με τις ημίγυμνες DJ (ο Χρηστάκης προτιμούσε το «είμαι αητός χωρίς φτερά…» ).

Μια χαρά πήγαιναν οι δουλειές μου μέχρι τον νέο αντικαπνιστικό νόμο…

Καλά…  τους τζαμπατζήδες της πέργκολας δεν τους ενοχλούσε, γιατί εκεί επιτρέπεται το καπνίζειν, αλλά τα πρωινά μες στα τσιφτετέλια του Λάκη και του Χρηστάκη, πώς να τους πω εγώ ο φουκαράς  να μην καπνίζουν;;;

Πήρα τηλ. τον Μιχάλη, για διοικητική ενημέρωση, κι αυτός απάντησε ότι οι 2 αντικαπνιστικοί ελεγκτές κοιμούνται τα πρωινά,  δεν τους πληρώνει υπερωρίες και επομένως να μην χολόσκαω…

Ένα πρωινό κατά τις 2 μου έρχεται ο Χρηστάκης με κάτι μούτρα μέχρι το 3 έψιλον σκυρόδεμα ασφάλτου της εθνικής Θεσσαλονίκης-Ευζώνων (μάλλον τον είχε απορρίψει σεξουαλικά η συμβία του -καθώς λέγονται την σήμερον επιστημονικά τα πρησμένα αρχίδια- ).

-          «Θέλω την Αλίνα»,  μου κράζει…

-          «Αδιαθετεί, έχει τα ρούχα της, πασά μου», του απαντώ…

Παίρνει φωτιά ο Χρηστάρας και με απειλεί με θεούς και δαίμονες (με τους δαίμονες εγώ τα πάω πολύ καλά…),  αν δεν έρθει αμέσως η Αλίνα στο τραπέζι του…

Θα ειδοποιήσω είπα εγώ, αλλά μετά από μισή ώρα, που δεν εμφανίστηκε η Αλίνα,  μου ανάβει ο Χρηστάκης ένα πούρο Αβάνας (μιάς και σοσιαληστής..) και το παίζει άσχετος..

Μετά το δεύτερο παφ, εμφανίζεται το συντροφάκι του,  ο αντικαπνιστικός ελεγκτής της δημοτικής αστυνομίας, και κόβει 50 ευρουλάκια πρόστιμο στον Χρήστο, ο οποίος το πληρώνει και συνεχίζει να μπαφιάζει, αν και μετά την ψήφιση του νόμου από τους συντρόφους του, δήλωσε δημόσια, ότι έκοψε το κάπνισμα..

Σε μένα ο ελεγκτής έκοψε σύμφωνα με τον νόμο ραβασάκι 1200 ευρώ… (κατά την παγκόσμια  λογική, ότι η τσατσά φταίει περισσότερο από την πουτάνα…).

Τώρα περιμένω την επέμβαση του Βασίλη, του εισαγγελέα…

Ας τολμήσει!!!!

Έχω κάτι φωτό του, που τον γλύφει η Νατάλια…

Ίσως μου ξεπέσουν ανώνυμα  στο μέηλ κάποιου δημοσιογράφου, αν και… δεν είναι επιχειρηματικά  και ηθικά σωστό…

Φετιχοποίηση συναισθημάτων ή το περιεχόμενο του κουμπαρά

(Στην μνήμη σου μεγάλε φιλόσοφε συμπατριώτη μου...)

Ο κουμπαράς

Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας 
Ερμηνεία: Σωτηρία Μπέλλου

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ίδας 

Κάντε τόπο να περάσω
πριν τα κάμω όλα γυαλί
εγώ κανένα πια δε λογαριάζω
έχω πιάσει - έχω πιάσει την καλή.

Έξω φτώχεια, μιλάει ο παράς
ας είν' καλά, ας είν' καλά ο κουμπαράς.

Μια φορά ήμουνα κορόιδο
και δεν είδα προκοπή
μου τα τρώγαν όλα οι απ' έξω
και μ' αφήναν - και μ' αφήνανε ταπί.

Και γυρνούσα ρέστος, φουκαράς
μασημένος - μασημένος κουμπαράς.

Απ' την αναπαραδιά μου
άραξα σε μια γωνιά
και δεν είχα για να πάω ν' ακούσω
στου Καρδάρα- στου Καρδάρα μια πενιά.

Τώρα όμως χτυπάει ο κουμπαράς
είμαι φίνος - φίνος και παλικαράς.

Υ.Γ. Από την Βικιπαιδεια: "Φετιχισμός ονομάζεται η τάση "θεοποίησης" ορισμένων αντικειμένων, η απόδοση υπερφυσικών δυνάμεων σε αυτά, απρόσιτης αλλά επιβαλόμενης στον άνθρωπο. Στις πρωτόγονες θρησκείες το φετίχ αποτελούσε ένα αντικείμενο λατρείας. Η επίπτωση που είχε το αντικείμενο δημιουργήθηκε καλλιτεχνικά από το υπερφυσικό και λατρεύτηκε σαν έμμονη ιδέα λόγω των μαγικών του δυνάμεων δηλαδή σαν ένα τυχερό φυλακτό. Η έλξη θα μπορούσε να είναι σεξουαλική ή μη-σεξουαλική, και το αντικείμενο, άψυχο ή έμψυχο. H αρχική έννοια ήταν είτε θρησκευτική είτε ανθρωπολογική. Μέχρι το δέκατο ένατο αιώνα, ο όρος ήταν για να αναφερθεί σε οτιδήποτε, κάτι το οποίο ήταν παράλογα λατρεμένο."